| |
 |
‘Marc Albrecht lässt mit energischer Zeichengebung dass spättonale Gold funkeln und reiztönige Dissonanzen glitzern, ermöglicht insgesamt einen dynamischen Fluss und ein in den Klangfarbnuancen weit aufgefächertes Triebleben der Orchesterklänge. Das umspült und trägt das Sängerensemble, aus dem Graham Clark als Narr mit scharf gestochener Diktion und Anflügen von britischem Darstellerhumor hervorsticht.’
Frieder Reininghaus, Deutschlandfunk (2 september 2012)
***
‘Geen tel te vroeg helpt De Nederlandse Opera Schrekers successtuk Der Schatzgräber aan zijn Nederlandse première. […] Hoe Schreker rond 1918 omkijkt naar Wagner, hoe hij de atonale Schönberg schuwt en de filmmuziek van Hollywood alvast aankondigt: Albrecht heeft het in de vingers.’
Guido van Oorschot, De Volkskrant (3 september 2012)
***
‘Manuela Uhl, die de rol van de verknipte Els vertolkt, heeft een zware partij waarin ze zich knap staande houdt: groot geluid, soms op het randje van loepzuiver. Een goed tegenwicht voor Raymond Very (Elis), met een prima, maar bleekneuzerige tenor. De nar, gezongen door Graham Clark, sneert daar lekker tussendoor. Voor de schout is bariton Kay Stiefermann aangetrokken – fraaie keuze – en de koning is in goede handen bij Tijl Faveyts. Ook het koor van DNO levert een voorbeeldige bijdrage. Conclusie? Een opera voor doorzetters, met muzikale verrassingen onder de slagvaardige baton van Albrecht: het NedPhO speelt het vuur uit de sloffen met een resultaat dat er wezen mag.’
Frederike Berntsen, Trouw (3 september 2012)
***1/2
‘alle lof voor de muzikale uitvoering. Het Nederlands Philharmonisch Orkest eist onder leiding van de chef-dirigent Marc Albrecht drie uur lang de hoofdrol voor zich op. Geweldig hoe hij de partituur het volle pond geeft en de zangers toch niet wegdrukt. Onder hen overtuigt Manuela Uhl in de buitengewoon zware rol van Els, ondanks problemen met de intonatie. Raymond Very (Elis) weert zich dapper in zijn grote maar ondankbare aandeel. Een vertrouwd geluid is dat van Graham Clark (Der Narr) met zijn karakteristieke, penetrante tenor. Goed bezet zijn ook de vele overige partijen en van hoog niveau de bijdrage van het Operakoor.’
Eddie Vetter, De Telegraaf (3 september 2012)
***
‘De wonderlijke ongrijpbare, alle kanten op modulerende harmonieën, de fraaie melodieën die daar doorheen zijn geweven en de klankkleuren van dik velours, of juist prikkelend satijn zijn vanaf de allereerste seconden een lust voor het oor. Debussy bezien door de brillen van Wagner en Strauss – zoiets. Prachtig.’
Erik Voermans, Het Parool (4 september 2012)
Manuela Uhl fascineert in ‘Der Schatzgräber’
****
‘Het effectieve decor van Jan Versweyveld, een wand met twee openingen, kan op allerlei wijzen worden ingevuld: een zeer Duitse Stube met houten interieur, een gevangenis, een zaal in het paleis, een hutje in het bos. Van Hove analyseert het ingewikkelde verhaal met een uitvoerige cast op objectieve wijze. […] Er wordt gezongen op door Marc Albrecht met veel hartstocht gedirigeerde muziek, het Nederlands Philharmonisch Orkest speelt uitstekend. De tenor Raymond Very komt tot een krachtige, onverschrokken typering van de titelrol. Graham Clark is een perfecte nar. In de fascinerende vertolking van Manuela Uhl is Els een tragische fatale vrouw. Uhl zwerft met het grootste gemak tussen een zoet slaapliedje en mateloze expressie.’
Kasper Jansen, NRC Handelsblad (4 september 2012)
‘In ausgedehnten Filmsequenzen, die dem perfiden Seelenhorror von David Lynch, Terrence Malick und vor allem Lars von Triers „Antichrist“ verpflichtet sind, wird die düstere Vorgeschichte auf die leeren Bühnenwände projiziert. [...] Marc Albrecht dirigiert das dreistündige Werk mit weitem Atem und großem, überlegen disponiertem Klang [...] Das verstärkt die berauschende Wirkung des Abends, zumal das Nederlands Philharmonisch Orkest bestechend klangsinnlich spielt.’
Christian Wildhagen, Frankfurter Allgemeine Zeitung (6 september 2012)
‘Der Schatzgräber werd sinds de Tweede Wereldoorlog tot nu toe nog maar nauwelijks opgevoerd of op cd gezet. Nu geeft De Nederlandse Opera er een enerverende, doordachte opvoering van. […] Door de enscenering komt dit sombere sprookjesverhaal akelig dichtbij. De moeilijke muziek wordt door het Nederlands Philharmonisch Orkest onder de nieuwe chef-dirigent Marc Albrecht ongelooflijk intens gespeeld en door de zangers prachtig gezongen.’
Max Arian, Groene Amsterdammer (6 september 2012)
***
‘Marc Albrecht turns all of it into gold. […] The Netherlands Philharmonic plays superbly, and the singers have room to breathe. This is how Schreker ought to sound: a kind of aural ecstasy that leaves you sated but wanting more. The cast ranges from good to excellent. […] This is a bold start to the season for the Netherlands Opera, and a worthy revival of an equivocal masterpiece.’
Shirley Apthorp, Financial Times (13 september 2012)
Franz Schreker's Triumphant Return
‘Mr. Albrecht and the Netherlands Philharmonic Orchestra […] perform superbly throughout. He has a way of tightening the reins on Schreker’s flights of compositional excess, allowing them to make their points without going too far. By imposing order on the music, Mr. Albrecht often makes it sound beautiful, especially in the big love scene. Also excellent is Ms. Uhl as Els, who sometimes sings in a seductive, understated manner but has ample vocal power at her beckon. She also acts the part vividly and, wearing a black mini-dress, looks ideal. Elis, with a long monologue in each of the opera’s four acts, has more to sing but is psychologically less interesting. Raymond Very brings to the role the appeal and stamina of a heldentenor.’
George Loomis, International Herald Tribune (18 september 2012)
‘Manuela Uhl wält […] einen eher lyrischen Ansatz, mit feinen Piani, Gespür auch für die Verletztheit und Verlorenheit [...] Ihr Partner, Raymond Very, nähert sich seiner Partie nobel, zurückhaltend, mit durchaus strahlkräftiger Höhe. Beide werden getragen von einem dunkel glühenden Klangteppich, den Marc Albrecht mit dem Nederlands Philharmonisch Orkest ausrollt, stets auf feine Balance bedacht, im dritten Akt effektvoll auftrumpfend.’
Ingo Dorfmüller, Opernwelt (november 2012)
|
|
|
|
|
|
|
