| |
 |
Emilie
Kaija Saariaho 1952
Emilie du Châtelet is hoogzwanger van haar jongere minnaar, de dichter Saint-Lambert. Zij schrijft hem een brief vol overpeinzingen en voorgevoelens. Het is een dag na de voltooiing van haar vertaling van Newtons Philosophiae Naturalis Principia Mathematica, vier dagen voordat zij het leven zal schenken aan een dochter, negen dagen voor haar sterfdag. Zij denkt terug aan de nachten vol passie met hem en met haar grote liefde Voltaire, maar ook aan het einde van hun liefde en aan de dood. Hoe zal men zich haar herinneren?
Door het verlies van haar grote liefde trok zij zich terug in de wereld van natuurkunde, astronomie, filosofie en metafysica. Met haar uiteenzetting over de eigenschappen van het element vuur pareerde zij vele mannelijke tijdgenoten en gooide zij hoge ogen in de wetenschappelijke kringen van Parijs.
Haar lichaam vervreemdt zich elke minuut meer van haar. Maar het besef van de naderende bevalling geeft haar ook de vreugde van het ter wereld brengen van een nieuw leven. Als het een meisje wordt, wenst Emilie haar al het geluk van de wereld dat zij als vrouw nodig zal hebben, een man zoals haar eigen vader die haar de wereld van wetenschap, talen en kunsten openbaarde, een waardige echtgenoot met begrip voor haar wezen, en minnaars zoals Voltaire en Saint-Lambert. Haar vrees om te sterven neemt af, maar het idee dat ze de publicatie van haar Newton-vertaling misschien niet meer meemaakt, lijkt ondraaglijk. Het boek ligt bij de drukker en slechts een paar aanpassingen wachten nog op haar scherpe blik. Emilie droomt weg bij de melancholische gedachte dat zij de aarde zal verlaten: zij zal de kleuren, de dromen en het leven missen.
|
|
|
|
|
|
|
