| |
 |
Fifties-‘Figaro’ met felle uithalen
****
‘Goede Tijden, Slechte Tijden met muziek van Mozart; zo oogde in 2006 de nieuwe enscenering door het duo Jossi Wieler/Sergio Morabito van Le nozze di Figaro. Van hun drie gedurfde, fel omstreden Mozart-ensceneringen was dit toen de sprankelendste – met de handelingen van graaf Almaviva en zijn onderdanen treffend verplaatst naar een fifties-autosalon (nieuwe adel, oude machtsmisstanden) – sigaretten, pastels en fineer incluis. Op de site van de Nederlandse Opera (dno.nl) is die soap-benadering zelfs interactief doorgevoerd: klik een personage aan en ontdek wie wie is, en wie wat met wie in zijn schild voert! […] Nu is de synthesizer in de recitatieven (idee van Metzmacher) dus vervangen door fortepiano en dirigeert de jonge Griek Constantinos Carydis: fel, blootshands, uit het hoofd en vol ferme contrasten. Zeker in de eerste akte leidde dat tot wat onnatuurlijke extremen in tempo en dynamiek in de aria’s. […] Anderzijds, in de fandango (akte 3) en een breekbare aria als Dove sono, stevig en roerend gezongen door Michaela Kaune, liet Carydis de muziek wel natuurlijk, ademend stromen. Marie Arnet is een stralend zingende Susanna: fris meisjesachtig, minder wulps en snaaks dan Danielle de Niese in 2006. Gebleven zijn, gelukkig, onder meer de nog zelden opera zingende Charlotte Margiono als Marcellina; vocaal nog op topniveau, maar ook kloekig, met niet te evenaren roddelglijertjes in haar stem. Luca Pisaroni is een Figaro aan wie theatraal noch muzikaal te verbeteren valt; imponeren in de aria’s, klaterend echt-Italiaans in de recitatieven.’
Mischa Spel, NRC Handelsblad (16 januari 2010)
Deze Nozze di Figaro is vooral een lange zit
‘In de bak andermaal het Nederlands Kamerorkest, nu onder leiding van de jonge Griek Constantinos Carydis, die twee jaar geleden bij DNO veel indruk maakte met een sprankelende Die Entführung aus dem Serail. Ook de samenstelling van de vocale solisten was deels herzien. Gebleven waren onder anderen de geweldige bariton Luca Pisaroni als Figaro, Charlotte Margiono als Marcellina (opnieuw sterk acterend), Mario Luperi als Bartolo en Channa Malkin als Barbarina (in de gaten houden, ze gaat steeds mooier zingen). Nieuw waren Michaela Kaune als de gravin (haar prijsaria Dove sono viel iets tegen), Marina Comparato als Cherubino en als Susanna de mooie lichte Zweedse sopraan Marie Arnet, die de ondankbare taak had publiekslieveling Danielle de Niese te doen vergeten. Regisseurs Wieler en Morabito waren speciaal naar Amsterdam gekomen om de puntjes op de i te zetten. Ze werden niet uitgejouwd, maar het matte applaus dat opklonk, kon nou ook weer niet onmiddellijk als een warme liefdesverklaring van het publiek worden opgevat. Wieler en Morabito plaatsten hun Le nozze di Figaro in een autoshowroom, wat een paar geweldig wringende momenten oplevert […] Daar staan te weinig momenten tegenover waarop deze mise-en-scène een meerwaarde krijgt. Er dreigt naarmate het einde in zicht komt, zelfs een zekere langdradigheid, als losse aria’s van Bartolo en Basilio (mooie kleine rol van Marcel Reijans), hoe mooi ze ook zijn, buiten het concept lijken te vallen. Waar zijn de coupures als je ze nodig hebt? En zo wordt, heel gek, één van de mooiste en leukste opera’s van Mozart een deksels lange zit.’
Erik Voermans, Het Parool (16 januari 2010)
Deze keer geen stoeipoes voor Figaro
****
‘De inventiviteit waarmee Wieler en Morabito de gevolgen van hun verplaatsing in tijd en ruimte uitwerken is bewonderenswaardig, maar nogal kil. […] De voorstelling is er ten opzichte van drie jaar terug in muzikaal opzicht op vooruitgegaan. De plaats van Ingo Metzmacher, die Mozarts noten vaak als zand door zijn vingers liet glippen, is ingenomen door de Griekse dirigent Constantinos Carydis, die met het Nederlands Kamerorkest alle hoeken en gaten van de Figaro-partituur uitkamt op expressiemogelijkheden. Dat leidt af en toe tot een knetterend geluid, maar karakter heeft deze interpretatie wel. De kittige Danielle de Niese, die belangrijke rol van Susanna vertolkte, is er niet bij […] Haar opvolgster, Marie Arnet, heeft lang niet zo’n stoeipoezerige uitstraling, maar kan vocaal wel degelijk bekoren. De destijds teleurstellend vertolkte gravin komt ditmaal beter uit de verf, dankzij de expressieve en niet al te donkere stem van Duitse Michaela Kaune. En Cherubino is altijd hartveroverend, maar een zo overtuigend jongetje als Marina Comparato zie je toch niet vaak. Garry Magee en Luca Pisaroni zingen opnieuw de hoofdrollen van Figaro en Graaf Almaviva, Magee een tikje routineus, Pisaroni met volle inzet.’
Frits van der Waa, De Volkskrant (18 januari 2010)
Nederlands Kamerorkest mist sprankeling in Mozarts ‘Figaro’
‘Bij aanvang zit verkoper Figaro in de met neonbuizen beklede showroom achter een computertje zijn nieuw te betrekken liefdesnestje in te richten – in de baas zijn tijd natuurlijk. Het lichte, moderne decor oogt goed en de halfronde overhuiving ervan bevordert waarschijnlijk een prima akoestiek. Hoewel het decor niet wisselt, is er voortdurend dynamiek in het toneelbeeld. Op een loopbrug die het hele podium overspant, zien we de gravin hobby-schilderen en piekeren over haar sleetse huwelijk. Doordat het verhaal zich soms tegelijk boven en beneden afspeelt, ontstaan interessante diagonalen in het beeldvlak. De typecasting van de zangers viel bij deze première voortreffelijk uit; daarbij kwinkeleren de vocale solisten ook nog eens dat het een aard heeft. Michaela Kaune geeft een voortreffelijke gravin af en zet haar op leeftijd-zijn kracht bij met een wat geaffecteerde wijze van zingen. Gewapend met een iets schichtiger motoriek kan bariton Luca Pisaroni zo voor een zingende ‘Mr. Bean’ doorgaan. Een vocalist om in de gaten te houden: qua stem krachtig en trefzeker, maar hij zou op het toneel het verhaal iets meer naar zich toe kunnen trekken, zoals zijn wederhelft Susanna (sopraan Marie Arnet) zich hier en daar koketter zou kunnen gedragen. Voortreffelijke kledingkeuze en een subtiele personenregie viel op bij de smaakmaker in het verhaal, de voor het eerst, maar permanent verliefde Cherubino (mezzosopraan Marina Comparato). Met de Nederlanders Charlotte Margiono als Marcellina, Marcel Reijans als zangleraar Basilio en Channa Malkin als Barberina bleken ook de bijrollen deugdelijk bezet. De heldere stem van Margiono, de ongedwongen presentatie van Reijans en het speelplezier van Malkin vielen positief op. Jammer, dat het orkest onder leiding van de Griekse dirigent Constantinos Carydis enkele keren opvallende steken liet vallen. Op de tempokeuzes bij het Nederlands Kamerorkest was weinig af te dingen, maar er leek iets zwaars op de spelers te drukken, waardoor sprankeling en lichtvoetigheid ontbrak. Het Koor van de Nederlandse Opera – instudering Martin Wright – vervulde zijn weinige opgaven met plezier en precisie.’
Kees Arntzen, Trouw (18 januari 2010)
Film hindert Mozarts ‘Le nozze di Figaro’
'Een grap kan zonder brille niet tweemaal verrassen. Dat lukt ook niet met de enscenering van Mozarts opera ’Le nozze di Figaro’, die nu is te zien in het Amsterdamse Muziektheater. Was de regie van Jossi Wieler en Sergio Moribato in 2006 nog een verfrissing, nu wil het idee om de handeling van een barok paleis naar een hedendaagse autoshowroom te verplaatsen niet vonken. Het gebruik van filmprojectie is zelfs hinderlijk. Verder mist de voorstelling iemand als Danielle de Niese, die toen als het door graaf Almaviva begeerde kamermeisje Susanna, door spel en uitstraling de voorstelling net dat extra beetje charisma gaf. Over het optreden van haar opvolgster Marie Arnet verder niets dan goeds, net als Michaela Kaune als de bedrogen gravin en Marina Comparato als een lekker speelse Cherubino. De rest van de bezetting is goeddeels gelijk, met onder anderen Garry Magee als de bronstige graaf, Luca Pisaroni als de bedreigde bruidegom Figaro en Mario Luperi als een karakteristieke Bartolo. Charlotte Margiono is terug als Marcellina en zorgt met haar aria over de liefde tussen de bok en de geit voor een absoluut muzikaal hoogtepunt. Eens te meer blijkt dan hoe de teksten van Da Ponte kunnen sprankelen. Oogstte dirigent Metzmacher destijds hoon, ditmaal wordt Constantinos Carydis bejubeld om de kleurrijke en dynamische wijze waarop hij zangers, koor en het Nederlands Kamerorkest met Mozart laat schitteren.'
Hans Visser, Noordhollands Dagblad (18 januari 2010)
Onhandig overspel in de showroom
‘Boegeroep bleef deze keer uit, alles went. Toch kan men de vraag stellen wat een groene convertible midden op het podium toevoegt aan Lorenzo da Pontes subtiele plot van list en bedrog. Het antwoord is kort en simpel: niets. […] Gelukkig is daar altijd de onverwoestbare muziek van Mozart. Deze keer vurig vertolkt onder leiding van de jonge Griek Constantinos Carydis. Gelukkig met een fortepiano als begeleiding, de Yamaha synthesizer ligt op de schroothoop van muzikale mislukkingen. Carydis ging af en toe met de muziek aan de haal, zodat de zangers hem soms met moeite konden volgen. Ondanks haar rare overall overtuigt Marina Comparato als Cherubino met kwikzilveren stem en jongensachtige uitstraling. Luca Pisaroni is een Figaro zoals we hem wensen: robuust en doortastend, met soepele aria’s. Jammer dat Marie Arnet als zijn geliefde Susanna niet hetzelfde niveau haalde. Deze bruiloftsopera betekent een muzikale revanche […] maar bewijst opnieuw dat de modernisering van regisseurs Wieler en Morabito niets toevoegt aan Le nozze.’
Dirk Koppes, De Pers (21 januari 2010)
|
|
|
|
|
|
|
