| |
 |
De nieuwe chef-dirigent Ingo Metzmacher leidt het uitstekend spelende Rotterdams Philharmonisch Orkest. [...] Mooi is het door elkaar lopen van schijn en werkelijkheid, van verleden en heden, van dood en leven. De levende personages worden schimmen, de dode Maria beheerst de scène steeds realistischer. Uiteindelijk is de conclusie dat de enscenering van Mussbach naar bedoelingen en uitwerking zeker niet slecht is en soms interessant en intrigerend. [...] Muzikaal en vocaal is de voorstelling op goed niveau maar geen echte top. Metzmacher bouwt de scène in de raadzaal indrukwekkend op. [...] Verder zijn er prima prestaties van de Poolse bariton Andrzej Dobber als Simon, een aantal ‘echte’ Italianen als Roberto Scandiuzzi (Fiesco) en Marco Vratogna (Paolo) en de zeer Italiaans klinkende Mexicaanse tenor Alfredo Portilla (Gabriele).
Kasper Jansen, NRC Handelsblad, 4 mei 2006
De Duitse regisseur Peter Mussbach [...] brengt het drama terug tot de kern. Aan de 14de eeuw, mannetjesmakerij of modieuze actualiseringen heeft hij geen boodschap; het gaat hem om wat zich in het innerlijk van de personages afspeelt, speciaal in dat van Boccanegra. De kaalheid van zijn enscenering is extreem, maar heeft zijn pendant in de muziek van Verdi, die naarmate ze intenser wordt verder uitgekleed raakt, tot er bij vlagen alleen maar eenstemmige lijnen overblijven. [...] Mussbachs benadering betaalt zich echter terug [...]. In de tweede en de derde akte komen de ledenpoppen tot leven, krijgen de scheidswandjes psychologische betekenis, en wordt duidelijk dat Boccanegra zijn teruggevonden dochter vereenzelvigt met zijn verloren geliefde. Het is scherp gezien, en bereikt een aangrijpend hoogtepunt met de gestileerde sterfscène, waarin Boccanegra Maria’s geestverschijning volgt naar gene zijde: de dood als afscheid, maar ook als troostrijke verlossing.
Frits van der Waa, de Volkskrant, 5 mei 2006
De zangersbezetting is overigens sterk genoeg. Andrzej Dobber (Boccanegra) is een Verdi-bariton in de dop. Het kan allemaal wat dieper en rijker in kleur en nance, maar zangers van dit kaliber zijn schaars geworden. Naast hem is Roberto Scandiuzzi een imposante Fiesco, een echte ‘basso profondo’. Angela Marambio (Amelia) mist het engelachtige in haar stem, maar roept wel emoties op met haar intense overgave.
Eddi Vetter, de Telegraaf, 5 mei 2006
[...] Andrzej Dobber (Boccanegra) und Roberto Scandiuzzi (Fiesco) bewältigen ihre Partien mit Anstand [...]. Gebrochene Farbwirkungen und ausgesuchte Lichteffekte auf der Bühne (Erich Wonder), Kostüme aus dicken Stoffen (Andrea Schmidt-Futterer), die den Chor zur anonymen Masse machen, und eine starre, wenn nicht klischeehafte Personenführung bestimmen das Geschehen. Von den konkreten Aussagen, die Verdi macht, distanziert sich Peter Mussbach ganz und gar; er abstrahiert vielmehr und zeigt die Oper, auch mit Hilfe von Doubles für Maria Boccanegra, als eine Geschichte von Verstrickung und Tragik [...].
Peter Hagmann, Neue Zürcher Zeitung, 8 mei 2006
Yet Mussbach’s hallucinogenic staging tells us little of the story and less about the characters. [...] Unfortunately, if you take the politics out of Simon Boccanegra there is precious little left. Mussbach tries hard, presenting us with the ghost of Boccanegra’s dead lover Maria as a constant character, adding a child actor to play the young Amelia for effect and dressing Boccanegra as Verdi for the opening and closing scenes. [...] Only Marco Vratogna as the scheming plebeian Paolo excels, with his warm voice and musical phrasing. Young Chilean soprano Angela Marambio [...] showed off a thrilling voice with flawless intonation.
Shirley Apthorp, Bloomberg News, 4 mei 2006
|
|
|
|
|
|
|
