| |
 |
***
‘In de koorscènes weet Audi prachtige tableaus te bouwen. […] tenor John Osborn is geen groot acteur maar legt emotionele nuance in zijn stem – teder verrukt in de liefde, heroïsch in de strijd. Een formidabel uithoudingsvermogen leidde tot enerverend hoge uithalen aan het eind van vier uur opera. Sopraan Marina Rebeka begon wat zoekend maar groeide uit tot een stralende Mathilde. Nicola Alaimo had in de titelrol over meer vocaal gezag en projectie mogen beschikken, maar ontroerde in dialoog met zijn zoontje. De grootste rol is voor het koor, dat zich fit toonde en vooral indruk maakte als woeste menigte. Dat het klankbeeld zelden dichtslibde was ook te danken aan dirigent Paolo Carignani. Hij benutte de wendbaarheid van het Nederlands Philharmonisch Orkest ten volle, voorzag koorscènes van een dansante onderstroom en gaf zangers meestal de ruimte.’
Floris Don, NRC Handelsblad (29 januari 2013)
Zukunftsmusik im Prachtgewand
‘Eine perfekt gestaltete Bühnenlandschaft, ein erstklassiges Solistenensemble und ein vitaler Chor: Pierre Audis "Guillaume Tell"-Inszenierung an der Oper von Amsterdam hat alles, was ein echt Schweizer Wilhelm braucht. […] Paolo Carignani zieht als Dirigent die Strippen bei diesem musikalischen Großunternehmen. Feinen Sinn fürs Subtile hat er, lässt es mal farbig leuchten und mal kräftig Krachen, wenn es sein muss. Und er zeigt uns vor allem Rossini als einen, der mit dem wundersamen Klangwolkenfinale seiner letzten von 39 Opern weit in die Zukunft der Musik beinahe prophetisch vorausweist - um im Alter von nur 37 Jahren als Opernkomponist für immer zu verstummen. Fast vier Jahrzehnte sollte er noch leben. Sein "Tell"-Finale so wie hier zu hören, ist schon Amsterdamer Verdienst genug.’
Christoph Schmitz, Deutschlandradio (29 januari 2013)
Een vuurrode, dreigende appel
*****
‘[…] een briljante enscenering die zo ongeveer aan alle kanten klopt. […] aan het slot […] vangt Audi de bühne in een goudgeel licht, de kleur van het jubelende C-groot waarmee de opera eindigt. Magnifiek en meeslepend. […] Zoals verwacht, stal tenor John Osborn de show als Arnold. […] De zaal ontplofte na zijn beruchte aria in de vierde akte. […] Eigenlijk was de Letse Marina Rebeka dé ontdekking van de avond. Een stem die prettig scherp klinkt en die machtig kan penetreren in de volle klankweefsels. […] In deze sublieme sterrencast was werkelijk geen enkele zwakke plek te ontdekken. Maar de echte hoofdrollen waren voor het koor en het Nederlands Philharmonisch Orkest, hier vakkundig en precies opgezweept door Paolo Carignani. Grote, grote klasse!’
Peter van der Lint, Trouw (30 januari 2013)
*****
‘Voor het eerst werkt De Nederlandse Opera samen met de Metropolitan. […] Het is voor de New Yorkers te hopen dat ze niet alleen de enscenering maar ook de uitzonderlijk goed gekozen solisten uit Amsterdam krijgen. Zeker de Amerikaanse tenor John Osborn straalt oerkracht uit in zijn rol van de verliefde Arnold Melcthal. Hij combineert lyrische lijnen met hoogte en kracht […] De basis van deze topprestaties ligt bij het Nederlands Philharmonisch Orkest dat onder leiding van dirigent Paolo Carignani tintelend licht en fabelachtig ritmische een echte Rossinisfeer oproept […] Met de bevrijding van het Zwitserse volk schudden ook Audi en Tsypin het juk van de letterlijke invulling van het operaverhaal van zich af – een schitterende vondst die de ontknoping een extra lading geeft en de productie naar een indrukwekkend niveau tilt.’
Bela Luttmer, De Volkskrant (30 januari 2013)
***
‘Het slotbeeld van Pierre Audi is even simpel als doeltreffend, met koor en solisten frontaal op het toneel terwijl twee lichtbalken steeds helderder geel kleuren als de opgaande zon over de toekomst van het volk verschijnt. […] Dirigent Paolo Carignani leidt het Nederlands Philharmonisch Orkest gedreven door de partituur, maar waar het genie aan de noten ontbreekt, is ook hij kansloos. […] Al blijft het vocale uithoudingsvermogen van tenor John Osborn bewonderenswaardig.’
Roeland Hazendonk, Het Parool (30 januari 2013)
Dutch Serve Up a Straight-Shooting Version of 'Guillaume Tell'
‘Fortunately, the production here by Pierre Audi, the Netherlands Opera’s artistic director, shows unflinching trust in the opera […] George Tsypin’s sets, lighted by Jean Kalman as if to suggest that fog from Lake Lucerne has cast a gloom over the action, neatly depict the craggy shore but also have strikingly surreal aspects, especially in Act 2 when boulders, tree branches and even an upside-down cow float in the air. […] The splendid bass Nicola Alaimo, sounding like a young Gabriel Bacquier with added reserves of power, gives a heroic portrayal of Tell. John Osborn brings a ringing tenor to Arnold, the young Swiss whose patriotism is initially compromised by his love for the Hapsburg princess Mathilde. […] I’ve heard the entrance aria, “Sombre forêt,” sung more hauntingly, but otherwise Marina Rebeka’s ravishing, resonant soprano is heard to arresting, often impassioned effect as Mathilde. The conductor Paolo Carignani does honor to the long score, which is sensibly cut so as to avoid damaging internal cuts in vocal numbers.’
George Loomis, International Herald Tribune/New York Times (5 februari 2013)
Superbe exécution musicale
‘Ce « Guillaume Tell » bénéficie d’une superbe exécution musicale, la palme revenant au chef Paolo Carignani qui, à la tête du Nederlands Philharmonisch Orkest, allie parfaitement le romantisme et l’aspect héroïque de la partition à une légèreté typiquement rossinienne. Dans le rôle titre, chantant d’abord à l’économie, Nicola Alaimo aura ensuite pleinement l’occasion de déployer son baryton large et souple. John Osborn possède la vaillance, l’endurance et les aigus faciles d’un véritable ténor rossinien.’
Jean Lucas, La Voix du Luxembourg (6 februari 2013)
****
‘It is a courageous move on the part of the Netherlands Opera to stage Tell more or less uncut, in the original French. […] A big part of the evening’s success lies in the hands of conductor Paul Carignani, who manages to pack the four-and-a-half-hour monster so full of musical thrills that there is simply no time to get bored. Then there is a dream cast, of which John Osborn’s Arnold effortlessly becomes the central figure – heroic, untiring, able to belt out the piece’s extraordinary high notes as if they were within easy reach for anybody. Marina Rebeka’s Mathilde, princess of the wicked Austrians transformed by her love for Arnold, sings with radiance, technical precision and vitality. […] All in all the production works with the music to give a coherent, uncluttered view of a superlative piece of neglected music history.’
Shirley Apthorp, Financial Times (6 februari 2013)
‘Audi weet de ingewikkelde intriges helder neer te zetten. Zijn decorontwerper George Tsypin combineert op een eigenaardige manier naturalistische, abstracte en surrealistische elementen, zoals rotsblokken, prachtige lichtprojecties (van Jean Kalman) en omgekeerd in de lucht hangende beesten. […] Het Nederlands Philarmonisch Orkest speelt prachtig onder de Italiaanse dirigent Paolo Carignani en al die verschillende koren zijn weergaloos, of de koorleden nu frontaal zaal zingen of angstig rondlopen. Zelfs de in een Franse opera noodzakelijke balletten zijn hier door choreograaf Kim Brandstrup zinvol ingevoegde dramatische uitingen van vrijheidsdrang en onderdrukking.’
Max Arian, Groene Amsterdammer (11 februari 2013)
‘Die Nederlandse Opera im Verein mit der Metropolitan Opera hat das Helvetia-Opus jetzt gestemmt und gewonnen; was sich in einer für Amsterdamer Beifallsverhältnisse ungemein lang anhaltenden Publikumsentladung manifestiert. […] Schon der erste Celloton der gewitterstürmenden Ouvertüre gibt Paolo Carignanis vorzügliche Dirigierhaltung vor: Der hält das herrlich plastisch spielende Nederlands Philharmonisch Orchest zur gekonnten Mischung aus flexibler Schlankheit und satter Tonpracht an, wobei stets der nie starr pulsierende Rhythmus das Maß ist. […] Ganz anders also sonst bei Rossini zählt selten der brillante Arienaugenblick, sondern das große Ganze. Umso schöner aber, wenn dem in jeder Hinsicht voluminösen Nicola Alaimo Tells väterliche Fürsorge des "Soi immobile" vor dem Apfelschuss mit konzentrierter Kantilene gelingt. Umso beglückender, wenn der hinreißende John Osborn […] nicht nur in "Asile héréditaire" die absurd hohen […] Noten leicht und mit Vergnügen nimmt. Und umso feinsinniger, wenn Marina Rebeka als deutlich hinzuaddierte amouröse Zielfigur aus den Reihen der gegnerischen Habsburger im Sissi-Reitkostüm mit Zartheit und makellos seelenvollem Sopranschmelz aufwartet. Und auch der große Sängerrest ist tadellos. Pierre Audis wie bei ihm üblich zurückhaltende Regie weitet das tönende Eidgenossen-Monument konsequent ins Symbolhafte. Berge, Hütten, das ganze sich wie im Vierwaldstättersee spiegelnde Alpenpanorama samt Kuh, Hirsch, Sturm und Boot/Brücke, Brandschatzung und erzwungener Ballettheiterkeit bleiben auf George Tsypins offener Bühne Zeichen, sinken nie auf Naturalismus-Niveau herab und lassen dem Werk seine hehre Künstlichkeit.’
Manuel Brug, Die Welt (11 februari 2013)
|
|
|
|
|
|
|
