| |
 |
Trojahn verbindet handwerklich geschickt Vergangenheit mit Gegenwart [..]
Dass diese Doppelleben-Menschen, die da nun in zwei Musiksprachen denken und fühlen, gleichwohl überzeugen und fesseln, verdankt sich entschieden der Regie von Pierre Audi und der in eine vage Zukunft verlegten Bühnenszenerie von Jan Versweyveld. Da finden sich luftig in Raum und Höhe verteilte Bauklotz-Stelzencontainerhäuschen, die das sich lockernde Seria-Gefüge von Mozarts Werk genauso versinnbildlichen wie diese neue Version. Zentrum ist die atemberaubende Vesselina Kasarova als verführter junger Sesto sowie das ins Bühnenzentrum gerückte, auf grosse Orchesterstärke aufgestockte Nederlands Kamerorkest, brillant dirigiert von Hartmut Haenchen, der dem Moart-Trojahn-"Titus" den leuchtenden Zukunftshorizont schenkt.
Süddeutsche Zeitung, 5 december 2002
Hoe controversieel ook, het wonder van de wereldpremière gisteravond van La Clemenza di Tito van Mozart met recitatieven van Manfred Trojahn, is dat de combinatie oud en nieuw echt werkt.
Trojahn helpt het drama vooruit, geeft de personages een sterker profiel en verbijzondert juist de Mozartmuziek. Haenchen en zijn op het podium gesitueerde Nederlands Kamerorkest zijn uitstekend op dreef, maar bereiken een hoogtepunt in de begeleiding van de aria Parto, ma tu ben mio, waarbij de uitstekende bassetklarinettist Léon Bosch zijn partij staande mag spelen. Deze aria was een enorm succes voor de Bulgaarse mezzosopraan Vesselina Kasarova. Met haar sterk dramatische zingen in de belangrijke rol van de verrader en brandstichter Sesto was zij de ster van de voorstelling.
NRC Handelsblad, 3 december 2002
In de tweede akte staan Mozart en zijn eenentwintigste-eeuwse helper meer met elkaar in balans; gaat Trojahn beknopter en effectiever te werk. [.. deze statische productie [..] heeft haar aantrekkelijkheid voornamelijk te danken aan het koor, aan het fabelachtige zingen van Vesselina Kasarova in de rol van Sextus, aan het bekwame maar minder indringende zingen van Charlotte Margiono en Hana Minutillo, en het klarinet- en bassethoornspel van Léon Bosch in de fameuze aria’s van Sextus en Vitellia.
De Volkskrant, 4 december 2002
Trojahn geeft Mozarts Titus muziekdramatische opzwieper
[..] een in bijna alle opzichten perfect geslaagd vernieuwend stuk muziektheater. [..] net zoals Trojahns muziek steeds spannender oorde, zo oogde het decor steeds toepasselijker. Deze gekke kunstmatige wereld [..] krijgt in dit vervreemdende decor en door de bizarre kostuums iets van een sekte.
Audi maakt dit alles prachtig zichtbaar met uitgekiende bewegingspatronen. De ceremoniële marsen en koren in de opera worden schitterend uitgebeeld als een brandscherm halverwege het toneel omhoog gaat en er daarachter nog een hele wereld gele huisjes schuilgaat. Op die momenten wordt de pracht en praal van het oude Rome in weerwil van het decor, dat een onvoorstelbare diepte krijgt, machtig opgeroepen.
Trojahns muziek is meesterlijk. De voortdurende botsingen met Mozarts klassieke klanken werken bijna altijd spannend en vooral in het tweede bedrijf zijn de overgangen steeds verrassender en organischer. [..] het zal in de toekomst moeilijk worden om de slappe secco’s van Süssmayr weer te horen.
De Bulgaarse Vesselina Kasarova triomfeert met volumineuze, wendbare en wonderschone stem als Sesto. Hier staat een operazangeres van absolute wereldklasse.
Haenchen voelde zich in dit alles als een vis in het water. Met het Nederlands Kamerorkest en het koor van De Nederlandse Opera smeedde hij de twee muziekwerelden met overmacht aaneen. Zijn risicovolle experiment kent een bijzonder interessante en fraaie uitkomst.
Trouw, 4 december 2002
Die erst mutwillig den Bruch in die Moderne betont, schnell aber - mit der gleichen Orchesterbesetzung auskommend - dem Werk eine neue Dringlichkeit verleiht. Jede Figur [..] gewinnt an Farben und Tiefenschattierung, wird theatralisch überhöht.
Uberraschend, wie feinfühlig Trojahn seine bewusst aus dem Stimmungsreservoir der Klassischen Moderne sich bedienenden Neuschöpfungen stilistisch, harmonisch und dynamisch Mozarts Partitur annähert, gleitende Ubergänge schafft; dienend und doch eigenstândig.
Dienend ist über weite Strecken auch das von Pierre Audi arrangierte Hin und Her der Figuren. Wer mit wem und was - das ist immer klar, wird unaufgeregt zum halbguten Ende gebracht.
Die Welt, 4 december 2002
[..] zowel in muzikaal opzicht als door de subtiliteit van haar acteren is de Bulgaarse mezzosopraan Vesselina Kasarova de ster van deze productie. De mogelijkheden om met haar fluwelen stem nuances aan te brengen lijken onbegrensd. Hartmut Haenchen verricht wonderen met het Nederlands Kamerorkest. Dat de musici niet in de orkestbak maar op het toneel zittten werkt althans in deze opera wel. De manier waarop de personages door de ruimte dwalen, bij elkaar komen en zich weer terugtrekken heeft een sterk theatraal effect. Een productie waarover gesproken wordt.
Haagsche Courant, 4 december 2002
|
|
|
|
|
|
|
