| |
 |
'Nu dirigeert de scheidende chef-dirigent Ingo Metzmacher Tristan und Isolde bij het Nederlands Philharmonisch Orkest, dat dankzij Haenchen en onder andere Der Ring des Nibelungen is geëvolueerd tot een zeer ervaren en erg respectabel Wagnerorkest. Dat blijkt ook nu weer uit talrijke subtiel, genuanceerd, transparant en kleurrijk gespeelde passages. [...] Deze Wagner over de drie-eenheid van leven, liefde en dood is geen onaantastbaar beeldhouwwerk met veel diepte en drama, maar een lichte en kwetsbare impressionistische schildering.'
Kasper Jansen, NRC Handelsblad (7 mei 2008)
Sterke 'Tristan' bij DNO
'Meteen vanaf het beroemde Vorspiel [...] koos Metzmacher voor een mooi bedachtzaam tempo, waarin de morose klanken van Beëlzebubs hofcomponist volledig konden opbloeien. In de bak was het Nederlands Philharmonisch Orkest andermaal indrukwekkend in de weer. Hoogtepunt was de tweede akte, met dat tergend lang uitgesponnen extatische liefdesduet, waarin tenor Stig Andersen (Tristan) en Linda Watson (Isolde) – als liefdespaar weinig overtuigend – vocaal tot aanzienlijke hoogten stegen. Heide Brunner als Brangäne en prachtbas Stephen Milling als koning Marke veroorzaakten hier in minder notenrijke rollen overigens voor verreweg het meeste kippenvel.'
Erik Voermans, Het Parool (7 mei 2008)
Liebestod beheerst, groots en meeslepend
'De bezetting van deze Tristan is er één van honneur op honneur; een prachtig sonore en ontroerende Koning Marke, gezongen door Stephen Milling, een formidabel zingende Gerd Grochowski als Kurwenal en een diep warme Brangäne, gezongen door Heidi Brunner. Alles lijkt echter achter te blijven bij Linda Watson in de rol van Isolde. Met een schijnbaar gemak zingt zij een van de zwaarste partijen uit het vak. En ze zingt het echt. Van het kleinste piano to een extatische climax in haar Liebestod is het beheerst, groots en meeslepend.'
Jan van Smeden, Ikhouvantheater.nl (7 mei 2008)
Zinderende Wagner met indrukwekkend liefdespaar
'Vooral Andersen maakte indruk. De Deen heeft hoogte en laagte, uithoudingsvermogen en fijn-lyrische gaven, en behalve dat heeft hij kwetsbaarheid en een hoffelijk soort machismo in huis. [...] Tristans apotheose, een tot complete derde akte uitgecomponeerd stervensmoment met drie van nul af opgebouwde climaxen, is in Andersens vertolking een demonstratie van goede smaak, en dwingt ontroering af door zijn mimische gaven. [...] Andersen hoort tot 's werelds meest getalenteerde Tristans. [...] Stephen Milling (koning Marke) en Gerd Grochowski (Kurwenal) profiteerden volop mee.'
Roland de Beer, De Volkskrant (8 mei 2008)
Veel bijval voor Tristan van De Nederlandse Opera
'Het sprak [...] boekdelen dat Stig Andersen (Tristan), Linda Watson (Isolde) en Heidi Brunner (Brangäne) dinsdag in het Amsterdamse Muziektheater al na de eerste akte onder luid gejuich hun applaus mochten komen halen. Na de tweede akte werd de sliert zangers alleen maar langer en bleef de bijval onverminderd enthousiast. En aan het slot ontlaadde de zaal zich langdurig in bravo's en gestamp. [...] het licht van Jean Kalman wierp lange schaduwen en zette de personages in prachtig expressieve licht-en-donkerschakeringen; de kleding was sober en tijdloos; de personenregie was al even onopgesmukt en accuraat. In het lange instrumentale fragment bij het drinken van de liefdesdrank hielden Tristan en Isolde de schaal tussen hun gezichten als in een film-stil, een waanzinnig mooi beeld. [...] Watson zong een vocaal sterke en wat karakter betreft intieme Isolde, met veel diepgang en een krachtig stralend timbre. Andersen leek in de eerste akte moeite te hebben met de kracht van zijn antagoniste, trok de balans in de tweede akte bij, maar zijn stem haalde de laatste akte niet zonder vermoeidheidsverschijnselen. Majestueus klonk Stephen Milling als koning Marke; een aanvankelijk nerveus klinkende Heidi Brunner (Brangäne) revancheerde zich stralend in de laatste akte, waar ook Gerd Grochowski (Kurwenal) zo grootst uitpakte.'
Anthony Fiumara, Trouw (8 mei 2008)
'Zeven jaar geleden [...] werd de rol van Brangäne onwaarschijnlijk mooi gezongen door Petra Lang en ook ditmaal steekt de Zwitserse Heidi Brunner haar meesteres naar de kroon. Wat een timbre, wat een frasering, wat een breed scala aan emoties! Natuurlijk, de rol van Brangäne is een minder zware, maar waar Linda Watson wellicht beïnvloed door haar recente engagementen in Bayreuth vooral kracht laat horen, is de stem van Brunner altijd mooi. Mooi is zeker ook de klank die scheidend chef-dirigent Ingo Metzmacher uit de orkestbak toverde.'
Henri Drost, 8weekly.nl (8 mei 2008)
'In de regie van Alfred Kirchner keerde dit werk dinsdag na zeven jaar terug bij De Nederlandse Opera. Het is een nog steeds schitterende productie met een compleet nieuwe rolbezetting. […] Eigenlijk is zo'n opera een wonder. Minimaal vijf uur duurt de voorstelling, maar geen moment zakt de spanning in. Dirigent Ingo Metzmacher legt dan ook een solide basis, waarop de emoties prachtig vorm krijgen. Deze op één na laatste productie als chef-dirigent van De Nederlandse Opera is een triomf. Het Nederlandse Philharmonisch Orkest bewijst zich dan ook andermaal als ideaal Wagnerorkest. Wat een kleuren, wat een diepgang, wat een magie schuilt er in dit middeleeuwse liefdesverhaal. […] Een olympische prestatie leveren Stig Andersen en Linda Watson in beide titelrollen. Hier wordt gezongen met een niet aflatende passie. […] Meesterlijk is ook de bas Stephen Milling als koning Marke, die moet toezien dat zijn bruid Isolde en zijn vazal Tristan als een blok voor elkaar vallen.'
Hans Visser, Noordhollands Dagblad (8 mei 2008)
In de ban van Tristan
'Menig gezelschap doet bij een reprise een flinke stap terug. Zo niet de Nederlandse Opera. Nu 'Tristan und Isolde' na zeven jaar weer in Amsterdam te zien en te horen is, heeft de voorstelling weinig aan kracht ingeboet. Het publiek in het uitverkochte Muziektheater was opnieuw vijf uur en een kwartier in de ban van Wagners meesterwerk. [...] Het Nederlands Philharmonisch Orkest vervult nu zijn rol met verve en intense overgave [...] Ingo Metzmacher kan eindelijk weer eens zijn kwaliteiten demonstreren. Zijn 'Tristan' is aardser dan die van Rattle, bij vlagen meeslepend en overdonderend. De zangers worden niet gespaard, maar de bezetting van de titelrollen is iets beter dan zeven jaar geleden. [...] Uitmuntend bezet zijn twee andere belangrijke rollen met Gerd Grochowski als een vitale Kurwenal en vooral Stephen Milling als een diep ontroerende Koning Marke. De Zwitserse sopraan Heidi Brunner (Brangäne) kan haar formidabele voorgangster Petra Lang niet doen vergeten, maar zelfs aan de kleinere partijen is veel zorg besteed, getuige de prestaties van Hendrik Vonk (Melot), Harry Teeuwen (Stuurman) en in het bijzonder Norbert Ernst als jonge zeeman en herder.'
Eddie Vetter, De Telegraaf (9 mei 2008)
'De casting van deze uitvoering was uitstekend. Vooral Gerd Grochowski als Kurwenal en Heidi Brunner als Brangäne lieten in hun bijrollen horen dat er alweer een nieuwe generatie staat te trappelen om de Wagner-toppen te bestijgen.'
Dirk Koppes, De Pers (15 mei 2008)
'Metzmacher bleek zijn Tristan stevig en eigenzinnig (traag) onder de arm te hebben genomen en het NedPho, dat inmiddels een door de wol geverfd Wagner-orkest genoemd mag worden, ging ermee akkoord. [...] Muzikaal was Tristan und Isolde dan ook zeer goed. De beide hoofdrollen waren van grote klasse, al had Stig Andersen (Tristan) bij de première wat problemen in het derde deel. Linda Watson (Isolde) was af en toe zelfs fantastisch – vurig, vinnig, wanhopig en krachtig, meestal meerdere emoties tegelijk. [...] Daarbij blonken ook de twee kleinere rollen uit. Heidi Brunner (Brangäne) was prachtig, zeker in haar 'onzichtbare' rol als uitkijk, in deel twee, en Stephen Milling (König Marke) was nog beter. Hij maakte van zijn lange solo in het tweede deel bijna een kleine opera-binnen-de-opera.'
Koen Kleijn, De Groene Amsterdammer (16 mei 2008)
'Musicalement, la matinée bénéficiait de la direction d'un Ingo Metzmacher miraculeux de respiration et de fluidité. [...] Imposant un souffle dramatique, le chef parvient à tendre le discours aux moments clefs de la partition tout en gardant une grande linéarité du discours. Certes, cette direction est plus intellectuelle que tellurique, mais une telle capacité à s'immiscer dans la trame dramatique de l'oevre est assez rare de nos jours. L'orchestre philharmonique des Pays-Bas, rompu à l'exercice wagnérien offre mille couleurs avec des bois fruités et des cordes aux teintes soyeuses. [...] Musicalement impérial car portée par une direction magistrale et une mise en scène soutenue, ce spectacle est, pour l'instant, le sommet de la saison amstellodamoise.'
Pierre-Jean Tribot, Resmusica.com (19 mei 2008)
|
|
|
|
|
|
|
