| |
 |
(...) deze productie van Die Walküre is een triomf van tijdloze mythische tover en esthetische eenvoud. Een lust voor het oog zijn en blijven niet alleen de als nijdige wespen over de vlammende wereldschijf zoevende Walküren met hun artdeco vleugeltjes, maar is ook de scène waarin Siegmund wordt geveld, en de lucht kort daarna bloedrood kleurt. (...) Als deze heropvoering van Die Walküre typerend is voor de kwaliteit van de hele tweede reprisecyclus, wacht een memorabel seizoen. (...). Charlotte Margiono geeft stralend, kwetsbaar en zonder belemmeringen gestalte aan de gekwelde Sieglinde. Maar ook theatraal is haar Sieglinde van een groot invoelingsvermogen. (...) Albert Dohmens Wotan kent geen vocale beperkingen, waardoor zowel zijn scènes met Fricka als Brünnhilde muzikale hoogtepunten zijn. (...) Aan die loodzware rol [van Brünnhilde] geeft de kernachtig en rond zingende Linda Watson geloofwaardig, ronkend en uitgesproken energiek, gestalte waardoor de krijgslust van haar Hojotoho!-uitroepen bijna beangstigende proporties aanneemt. Nieuw is ook Doris Soffel (Fricka), voorbeeldig in de grimmige, grauwende lage noten waarmee ze Wotan terecht terechtwijst. (...) gebleven [zijn] de Amerikaanse tenor John Keyes als een krachtige en heroïsche Siegmund (...). Kurt Rydl (Hunding) zingt opnieuw voorbeeldig rauw en mannetjesputterig potent. (...) Een geweldige nevenattractie is en blijft de zeldzaam zorgvuldige boventiteling door Janneke van der Meulen, die Wagners gestaalde stafrijm precies zo stadig stoer laat stralen als deze indrukwekkende voorstelling verdient.
Mischa Spel, NRC
Het is opnieuw een formidabele cast. (...) Gebleven zijn ook dirigent Hartmut Haenchen en het Nederlands Philharmonisch Orkest. Ze spelen met evenveel vuur als regisseur Pierre Audi in zijn enscenering laat ontbranden. Audi’s veelgeprezen regie is, de special effects daargelaten, van een schitterende soberheid en concentreert zich op de handelingen en innerlijke roerselen van de personages zelf. Dat alles maakt deze Walküre opnieuw tot een belevenis.
Frits van der Waa, Volkskrant
Al na de eerste akte wilde je het liefst in het theater blijven, nahuiveren en natrillen (...). Bijna vier uur lang speelde het orkest op topniveau en toonde geen teken van vermoeidheid (...). (John) Keyes pakte in het eerste bedrijf fantastisch uit (...). Na twee eerdere Wagner-rollen (...) zette (Charlotte) Margiono hier een Sieglinde van grote klasse neer. Met de regie van Audi kon ze fantastisch uit de voeten (...). Hun gestoei [gestoei van de Walküren] met paarden en helden leverde vocaal vuurwerk op. (...) Doris Soffel [maakte] een overweldigende indruk in de rol van Fricka. Een stem als een monoliet, volkomen egaal van onder tot boven en met een vocale overtuigingskracht waartegen Wotan niet bestand was. (...) Albert Dohmen heeft een nasalere kleur in zijn bariton dan John Bröcheler (de vorige Wotan in Amsterdam), waarmee hij zijn fantastische stem pregnant de zaal in projecteerde. (...) zijn vaarwel aan Brünnhilde emotioneerde puur vocaal al. (...) Toch een wonder dat we Linda Watson - die de komende jaren dè Brünnhilde in Wenen, Parijs en Bayreuth zal zijn - nu al in Amsterdam kunnen horen. Met deze uitmuntende uitvoering van Die Walküre heeft de Wagner-koorts na vijf jaar weer bezit van Amsterdam genomen.
Peter van der Lint, Trouw
Als de toeschouwers de zaal van het Amsterdamse Muziektheater betreden om van zes tot elf Die Walküre mee te beleven, deinzen ze toch weer terug, zo imposant is het toneelbeeld van George Tsypin. (...) Regisseur Pierre Audi jongleert (...) voortdurend tussen de grootse ruimtelijke dimensies met bijzondere effecten van vuur en bliksem aan de ene kant en het psychologisch drama op de vierkante meter aan de andere kant. Hij heeft een tijdloze Ring gecreëerd zonder opdringerige politieke of ideologische duiding, met alle ruimte voor mythe en muziek. (...) Hartmut Haenchen verricht weer wonderen in deze uitzonderlijke akoestische omstandigheden (...). In de opwindende Walkürenritt (...) gaan als vanouds alle remmen los bij het sterk spelende orkest en de al even sterk zingende acht zangeressen die met hun glimmende vleugels over de houten ring paraderen. (...) De uitzonderlijke productie heeft dus de topbezetting gekregen die zij verdient. Dat maakt deze reprise tot een mijlpaal in de geschiedenis van De Nederlandse Opera.
Eddie Vetter, Telegraaf
Juichen moeten we. Hard juichen. Want Die Walküre werd op den duur zo indrukwekkend, dat je je moet afvragen of de torenhoge verwachtingen die hiermee voor het vervolg van de Ring worden gewekt, wel zijn waar te maken. (...) Deze Walküre is geschraagd op een ijzersterke cast, met recidivisten John Keyes (Siegmund) en Kurt Rydl (Hunding) in blakende vorm en geweldige hojotoho’s van de acht Walküren. (...) Charlotte Margiono maakt een droomdebuut als Sieglinde en Linda Watson is een krachtige en prachtige Brünnhilde. Doris Soffel schittert in de rol van Fricka en verrijkt haar personage met onvermoed aandoenlijke, liefdevolle trekjes. Groots is ook de Wotan van Albert Dohmen, die met volle, donkere èn lyrische baritonale bas de rol van de gemankeerde oppergod tot in alle hoogten en diepten weet te peilen. (...) Hartmut Haenchen voedde het drama met brandende, smachtende klanken, die naar méér, méér, méér deden verlangen. Driewerf hoera voor de musici van het Nederlands Philharmonisch Orkest.
Erik Voermans, Het Parool
|
|
|
|
|
|
|
