| |
 |
De voorstelling uit 1999, de prachtlievendste en spectaculairste ooit in Het Muziektheater, is een feest van verschuivingen tussen schijn en werkelijkheid, echt en bedrieglijk net echt. Zó kleurig en fris, zo helder en sprankelend ziet men de Gouden Eeuw alleen in het licht van Vermeer. (...)
Wie deze visuele topvoorstelling in de enscenering van Saskia Boddeke voor de tweede keer ziet, krijgt meer oor voor de muziek van Louis Andriessen, een wonder van veelal subtiele en roerende detaillering, een collage met citaten en stijlverwijzingen (van Sweelinck en Valerius tot Stravinsky en Cage) en natuurlijk veel Andriessen, klaar en perfect als Vermeer.
Kasper Jansen, NRC
(...) Maar belangrijker is dat vrijwel elke noot in de partituur getuigt van de grote liefde die Andriessen Vermeers werk toedraagt: met ijle strijkers, tinkelende klokjes en harptonen, en een enkel duister accent schept hij een muzikale pendant van de schoonheid, de kleur en de transparantie die Vermeers schilderkunst kenmerkt. (...)
Het valt niettemin te hopen dat deze reprise niet de laatste zal zijn, want het blijft een sensationele voorstelling, door de schitterende overgangen van live gespeelde naar per computer gemanipuleerde klanken, en door de voortdurende vervloeiing van toneel- en filmbeelden. Een technisch hoogstandje is het ook, gezien de overweldigende hoeveelheid water die over het toneel en de personages wordt uitgegoten.
Frits van der Waa, Volkskrant
Writing to Vermeer (...) maakte bij de premičre van de reprise nog meer indruk dan bij de uitvoeringsreeks in 1999. Dat kan iets te maken hebben met de manier waarop de partituur van Andriessen nadrukkelijker dan ooit tevoren is geworteld in de muziekgeschiedenis. Dit historiserende gebaar (er zijn directe lijnen te trekken naar Sweelinck, Rameau en Stravinsky) geeft de noten een context, perspectief en diepte, en dat biedt de luisteraar houvast, zelfs als hij geen weet heeft van de toch strikt structuralistische vertrekpunten van de componist.
Het libretto van Greenaway is bovendien conceptueel ijzersterk (...) En op goed getimede momenten wordt de huiselijke sereniteit doorbroken met korte schreeuwen uit die rauwe werkelijkheid. Dit dramatische contrast, meestal bijzonder fraai (en altijd zeer in de geest van Greenaway) in beelden gevat door regisseur Saskia Boddeke, met talloze verwijzingen naar de visuele taal van Vermeer, is de grote kracht van deze productie.
Susan Narucki, Barbara Hannigan en Susan Bickley imponeren andermaal in de rollen van Vermeers vrouwen. En ook voor de wijze waarop de leden van het Asko en Schönberg Ensemble zich onder leiding van Reinbert de Leeuw roeren, is slechts commentaar in superlatieven mogelijk. Vraagje: wanneer komt de dvd?
Erik Voermans, Het Parool
'Writing to Vermeer', een productie om in te lijsten.
Andriessens muziek heeft dezelfde koel verstilde sfeer als Vermeers schilderkunst en weet onbegrijpelijk mooi dezelfde liefdevolle observerende sfeer in noten te vangen. (...) De rust, de eenvoud en de langzame intensivering van het gebaar van de muziek zijn ongelooflijk treffend. (...) Saskia Boddekes plaatjesboek is op zichzelf heel mooi, en de technisch imposante waterwerken die voortdurend groots effect opleveren, zijn even knap als beheerst in het totale toneelbeeld geďntegreerd, maar de regie laat niet erg veel ruimte voor muziek, tekst en onderliggende sfeer. Boddeke vertelt een briljant - vooral technisch - verhaal. Greenaway en Andriessen leveren iets onbenoembaars met een ziel, dat veel wezenlijker is. (...)
Het Asko en het Schönberg Ensemble en dirigent Reinbert de Leeuw zijn gepokt en gemazeld in het idioom van Andriessen en tekenen voor een prachtige interpretatie van de partituur en (...) Susan Narucki, Susan Bickley en Barbara Hannigan zingen op topniveau.
Roeland Hazendonk, De Telegraaf
Waar gaat dit allemaal over? Wat is hier de bedoeling van? (...) Een soort collage-opera is het, een nieuw soort negentiende eeuwse grand-opéra met spectaculaire decors en massascčnes die destijds ook muzikale en tekstuele armoede verhulden. Maar eerlijk is eerlijk: het ziet er werkelijk fantastisch uit allemaal. De geprojecteerde films waarvoor Michel van der Aa de soundtracks maakte hebben Bill Viola-kwaliteit en Boddekes fantasie is zo mogelijk nog groter dan die van Greenaway.
Peter van der Lint, Trouw
|
|
|
|
|
|
|
